آن چنان عاشقيم و بي باكيم

كه گمان مي كنند ناپاكيم

 

مي سرايند شعر پاكي ما

ليك آن لحظه اي كه در خاكيم

 

همزمان عاشقيم و معشوقيم

همزمان شادمان و غمناكيم

 

چهره زرد ظاهرا‍ سرخيم

غمگين ظاهرا طربناكيم

 

دل ما چيني ترك داريست

صاحب ديده هاي نمناكيم

 

در ميان درخت هاي جهان

ما مريدان سايه تاكيم

 

شهد انگور و نوش زنبوريم

عشق را پرسشيم و پژواكيم

 

عاقلان را به عشق مي سنجيم

اهل احساس و اهل ادراكيم

 

ظاهرا در زمين به زندان و

باطنا مرغكي بر افلاكيم

 

ما به فتواي عشق بي خطريم

عقل فتوا دهد خطرناكيم

 

پيش گل بوته هاي اهل جهان

گون و گرد و خار و خاشاكيم

 

عاشق ساقي و مريد مي ايم

مست و چست و چالاكيم

 

هر كه از هر كجا بيامد و رفت

ما ز خاك آمديم و برخاكيم