به یادم هست که روزی ٬مصرانه به تو می گفتم:ما هرگز خسته نخواهیم شد...هرگز...اما مدتی است پی فرصتی می گردم شیرین تا به تو بگویم:ما نیز خسته می شویم و خسته شدن حق ماست.این که خسته می شویم و از نفس می افتیم و در زانوهایمان دردی حس می کنیم٬مساله ای نیست٬مساله این است که بتوانیم زیر درختی کنار جوی آبی٬روی تخته سنگی٬در کنار هم بنشینیم و خستگی از تن و روح بتکانیم.خسته نشدن٬خلاف طبیعت است هم چنان که خسته ماندن.
دیگر نمی گویم که ما٬تا زنده ایم خسته نخواهیم شد.بله می گویم ما هرگز خسته نخواهیم شد.انسان٬در این راه دراز٬با این کوله بار سنگین٬حق است که گهگاه٬در اعصاب و عضلات خود احساس کوفتگی کند.عیبی نیست.مهم این است که بتواند جایی برای نشستن٬سفره گستردن٬سر بر بالش محبت نهادن٬به تحلیل درد و خستگی پرداختن انتخاب کند و بعد زنده تر از پیش٬تازه نفس و سرشار حرکت کند.
عظمت٬در یکنواختی حرکت نیست٬در تداوم حرکت است٬در باقی ماندن میل به حرکت٬ در ایمان به حرکت و بازگشت به حرکت.
چهارشنبه هفدهم بهمن 1386 |