دیرگاهی است در این تنهایی

رنگ خاموشی در طرح لب است

بانگی از دور مرا می خواند

لیگ پاهایم در قیر شب است

رخنه ای نیست در این تاریکی

در و دیوار بهم پیوسته

سایه ای لغزد اگر روی زمین

نقش وهمی است ز بندی رسته

نفس ادم ها

سر بسر افسرده است

روزگاری است در این گوشه پژمرده هوا

هر نشاطی مرده است

دست جادویی شب

در به روی من و غم می بندد

میکنم هر چه تلاش٬او به من می خندد

نقشهایی که کشیدم در روز

شب ز راه آمد و با دود اندود

طرحهایی که فکندم در شب

روز پیدا شد و با پنبه زدود

دیرگاهی است که چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است

جنبشی نیست در این خاموشی

دست ها٬پاها در قیر است.

انسان ها به دو گروه تقسیم میشوند:انها که می سازند و انها که می کارند.سازندگان شاید سالها در کار خود بمانند و ساختنشان مدت ها طول بکشد.اما روزی کارشان به پایان میرسد.در این هنگام می ایستند و در میان دیوارهای خود ساخته محشور میشوند.وقتی کار ساختن پایان میگیرد٬زندگی معنایش را از دست میدهد.اما انان که میکارند٬گاهی هنگام طوفان و تغییر فصل ها رنج میبرند و گاهی خسته میشوند.اما یک باغ٬بر خلاف یک ساختمان٬هرگز از رشد باز نمی ماند.

اخرین برگ سفرنامه باران

این است که زمین چرکین است..........................